Remont Mieszkania

Kuchnia w stylu skandynawskim to biel i naturalne drewno. Blat z surowego dębu wymaga olejowania co pół roku, ale za to każdą plamę można zetrzeć bez śladu. Zamiast górnych szafek wybrałam otwarte półki – na nich ceramika z second handu i słoiki z kaszami. Wiszą na nich metalowe haczyki na kubki. Oszczędzam miejsce, bo nie muszę otwierać drzwiczek, a przy okazji mam dekorację. Pod oknem postawiłam wąski stół z ławą – jadam śniadania patrząc na podwórko. Na 35 metrach każdy mebel musi pracować na dwa etaty.

Brak miejsca na przechowywanie to zmora małych mieszkań. W stylu skandynawskim liczy się minimalizm, ale gdzie schować zimowe buty czy zapas ręczników? Rozwiązaniem okazało się łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni. Pod materacem piankowym mieści się cała moja garderoba poza sezonem. Wybierałam model z hydraulicznym podnoszeniem – bez wysiłku unosi się jednym palcem. Dzięki temu nie muszę trzymać sterty pudeł na regałach. W salonie postawiłam na niskie komody z nogami, które wizualnie unoszą meble od podłogi.

Na koniec została balkonowa loggia, którą zaadaptowałam na mini gabinet. Wstawiłam biurko składane do ściany i krzesło z regulacją wysokości. Podłoga z desek kompozytowych nie boi się deszczu. Niestety, sąsiedzi z góry mają zwyczaj trzepania dywanów, więc kurz leci na moje rośliny. Posadziłam sukulenty i lawendę, bo są odporne. Remont mieszkania w bloku to ciągłe negocjacje z administracją. Chciałam wymienić grzejnik na dłuższy, ale nie zgadzali się na zmianę instalacji. Ostatecznie zamontowałam listwy przypodłogowe z kanałem na kable, żeby ukryć wiązki od komputera.

Największym wyzwaniem okazało się miejsce do spania. Nie chciałam tradycyjnego łóżka, które zabierałoby pół pokoju. Zdecydowałam się na kanapę z funkcją spania z tapicerką welurową w kolorze musztardowym. Welur to strzał w dziesiątkę – miękki, przytulny, a przy tym łatwy do czyszczenia. Gdy składam ją na noc, rozkładam materac piankowy o grubości 16 cm na stelazu listwowym. Listwy świetnie wentylują, więc nawet po całym dniu siedzenia materac nie robi się wilgotny. Rano wystarczy złożyć wszystko w pion i pokój znów jest salonem.

Mam też jedną radę dotyczącą wymiarów. Wiele osób kupuje zbyt małe meble do spania, myśląc że zaoszczędzą miejsce. Tymczasem wersalka o szerokości 120 centymetrów dla dwóch dorosłych osób to dramat. Lepiej postawić na model 140-centymetrowy, nawet kosztem kilku centymetrów przestrzeni dziennej. Moi znajomi po trzech miesiącach wymienili swoją wąską kanapę na szerszą, bo goście woleli spać na materacu dmuchanym niż na wąskim legowisku.

Zawsze myślałam, że w mieszkaniu trzeba wybierać między stosem książek a miejscem do spania. Moje pierwsze wynajmowane kawalerki były tego najlepszym dowodem. W jednej z nich miałam tylko 28 metrów, a regał na książki zajął całą ścianę, przez co łóżko musiało stać po skosie. Potem przyszła przeprowadzka do nieco większego lokum, ale problem wciąż pozostał. Kluczem okazało się połączenie funkcji. Przestałam traktować domową biblioteczkę jako osobny mebel, a zaczęłam myśleć o niej jak o elemencie, który może pracować na dwa etaty. Dziś wiem, że sprytne zagospodarowanie przestrzeni to podstawa, a odpowiednie meble potrafią zdziałać cuda.

Ściany w małym salonie to złoto. Zamiast wieszać obrazki w cienkich ramkach, postawiłam na półki płynące przez całą długość jednej ściany – wąskie, głębokie na 20 centymetrów. Pomieściły książki, ramki ze zdjęciami i kilka doniczek z sukulentami. Dzięki temu stół w jadalni pozostał wolny. A stół to kolejna historia. Wybrałam składany model z blatem w kształcie koła, który na co dzień służy dwóm osobom, a po rozłożeniu pomieści cztery. Gdy przyjeżdżają goście, rozkładam go i przysuwam do kanapy. Wtedy salon zmienia się w jadalnię. To wymagało trochę gimnastyki, ale działa. Na podłodze położyłam jasny dywan z krótkim włosiem – łatwo go odkurzyć, a nie chłonie kurzu jak puszyste wykładziny.

Sypialnia to azyl, ale w bloku z wielkiej płyty ściany są cienkie. Słychać sąsiada grającego na perkusji. Postawiłam na grube zasłony i dywan wyciszający. Łóżko z pojemnikiem na pościel uratowało nas przed bałaganem. W środku mieszczą się cztery kołdry i sterta koców. Stelaz listwowy reguluje twardość, co jest zbawienne, gdy jeden z nas woli twardsze podłoże. Nad łóżkiem wiszą półki na książki, ale zamontowałam je nisko, żeby nie spadały na głowę. Remont mieszkania to też zmiana okien – stare drewniane zamieniłam na plastikowe z potrójnymi szybami. Rachunki za ogrzewanie spadły o połowę.

Salon to serce mieszkania, ale też miejsce, gdzie goście śpią na kanapie z funkcją spania. Długo szukałam modelu, który nie wygląda jak tapczan z lat 90. Postawiłam na tapicerkę welurową w kolorze butelkowej zieleni. Jest miła w dotyku, ale trzeba uważać na kocie pazury. Mechanizm rozkładania jest prosty, wystarczy pociągnąć za pasek i mamy płaską powierzchnię. Pod spodem schowałam dodatkową pościel i poduszki. Niestety, standardowy materac piankowy w kanapie był za miękki, więc dokupiłam nakładkę z lateksu. Teraz nawet teściowa chwali wygodę, a to już coś.