Jak wybrać zasłony i firany do małego mieszkania
Home staging to tez optymalizacja swiatla. W polskich mieszkaniach czesto brakuje naturalnego oswietlenia, szczegolnie na parterze. Zamiast zaslony z grubego materialu powies rolety dzien-noc w kolorze bialym - przepuszczaja swiatlo, a daja prywatnosc. W ciemniejszych katach ustaw lampe podlogowa z cieplym swiatlem 2700K. Jesli masz maly korytarz, powies lustro naprzeciwko okna - odbije dzienne swiatlo i rozjasni calosc. Pamietam klienta, ktory mial w przedpokoju ciemna szafe na buty. Wymienilismy ja na otwarty wieszak z lustrzanym frontem i mieszkanie nabralo glabii. Ludzie nie kupuja metrow, tylko odczucie przestrzeni. Jesli twoje mieszkanie ma 40 metrow, ale wyglada na 55, sprzedasz je szybciej.
Kiedy w końcu postanowiłam zmienić coś w swoim mieszkaniu, ale na samą myśl o malowaniu ścian, skuwaniu płytek czy wynajmowaniu ekipy budowlanej robiło mi się słabo, wiedziałam, że muszę znaleźć inny sposób. Mieszkam w bloku z wielkiej płyty, gdzie każdy metr jest na wagę złota, a pokój dzienny ma ledwie 18 metrów. Zaczęłam od drobiazgów, bo nawet wymiana jednej poduszki na kanapie potrafi zmienić nastrój wnętrza. Najpierw pożegnałam się z ciężkimi firankami, które zbierały kurz, i zawiesiłam lekkie, lniane zasłony w odcieniu écru. Światła od razu zrobiło się więcej, a mieszkanie wydało się przestronniejsze. Potem przyszła pora na dodatki, ale nie takie przypadkowe z supermarketu, tylko przemyślane rzeczy, jak ręcznie robiona ceramika z lokalnego targu. I wiecie co, to wystarczyło, żeby przestać myśleć o remoncie.
Największym wyzwaniem w mojej kawalerce zawsze było miejsce do spania dla gości. Standardowa rozkładana sofa zajmowała pół pokoju, a po rozłożeniu blokowała przejście na balkon. Postawiłam więc na kanapę z funkcją spania, która ma wąskie siedzisko, ale po rozłożeniu daje prawdziwe 140 cm szerokości. Wybrałam model z tapicerką welurową w głębokim granacie, bo welur jest nie do zdarcia, a przy tym wygląda elegancko. Do tego dokupiłam stelaż listwowy, który podnosi się do góry, co pozwala trzymać pod spodem dodatkową pościel i zimowe koce. Teraz, gdy przyjeżdżają znajomi, nie muszę przekopywać całej szafy w poszukiwaniu prześcieradła, tylko po prostu otwieram skrzynię w kanapie. I nikt nie śpi na cienkim materacu, bo zamówiłam osobny materac piankowy o grubości 16 cm, który po rozłożeniu kładę na stelaż. Goście chwalą, że śpi się lepiej niż w niejednym hotelu.
Oświetlenie w skandynawskich wnętrzach to nie tylko lampa sufitowa. Bez kilku źródeł światła wieczorem pokój staje się ponury i nieprzyjazny. U mnie sprawdziły się kinkiety przy łóżku z regulowanym ramieniem, które pozwalają czytać bez oślepiania partnera. W salonie zamontowałam reflektory na szynie, które można skierować na półkę z książkami lub stół. Ważne, żeby temperatura barwowa światła była ciepła, około 2700 kelwinów, inaczej biel ścian będzie razić w oczy. Skandynawowie unikają zimnych diod LED, bo psują nastrój i przypominają szpitalne korytarze. Lepiej postawić na żarówki z matową powłoką, które rozpraszają światło.
Kuchnia to osobna historia. W aneksie kuchennym zrobiłam blat na wymiar, który przechodzi w wyspę z szufladami na garnki. Nad nim zamontowałam półki zamiast wiszących szafek, bo one optycznie przytłaczają. Na półkach stoją tylko najpotrzebniejsze rzeczy, a resztę chowam w szafkach pod blatem. Lodówkę wcisnęłam pod okno, a nad nią zamontowałam dodatkowy blat do krojenia. Wieszaki na ścianie trzymają patelnie i chochle, co uwalnia miejsce w szufladach. Oświetlenie ledowe pod szafkami robi robotę, bo nie męczy wzroku i dodaje głębi.
Łazienka w bloku to zawsze wyzwanie. U mnie ma tylko 3 metry kwadratowe, ale udało mi się dodać jej prowansalskiego ducha. Położyłam płytki w kolorze écru z lekkim połyskiem, które układają się w drobne fale. Nad umywalką wisi lustro w grubej, drewnianej ramie pomalowanej na niebiesko. Pod lustrem zamontowałam półkę z surowego drewna, na której stoją szklane butelki z mydłem w płynie i olejkiem lawendowym. Wanna jest mała, ale głęboka - taka, w której można się zanurzyć po szyję. Prysznic oddzieliłam zasłoną z lnu, która po wyschnięciu wygląda jak płótno artysty. Na podłodze leży drewniana krata, która chroni przed chłodem płytek. Codziennie rano, kiedy wchodzę do tej łazienki, czuję się jak w małym SPA. Nie potrzebuję wielkich przestrzeni, żeby czuć się dobrze we własnym domu. Styl prowansalski to umiejętność cieszenia się tym, co się ma.
Zaczęło się od 28 metrów w bloku z wielkiej płyty. Kuchnia, w której ledwo mieściła się lodówka, i pokój, który musiał pełnić funkcję salonu, sypialni i jadalni. Szybko okazało się, że bez przemyślanej aranżacji małego mieszkania nawet ukochane bibeloty zaczynają dusić. Pierwsze tygodnie to była walka z chaosem, bo każda wolna powierzchnia znikała pod stosami ubrań czy pościeli. Zrozumiałam, że kluczem jest nie tylko estetyka, ale przede wszystkim funkcjonalność na każdym centymetrze.