Co się dzieje, gdy shared sequencery ograniczają frontrunning na L2

Konkretnie: prywatny mempool w shared sequencerze to miejsce, gdzie wysyłasz transakcję bezpośrednio do sekwencera, z pominięciem publicznej puli. Dzięki temu nie jest widoczna dla botów śledzących mempool. Aby to jednak zadziałało, musisz znać adres endpointu danego sekwencera i autoryzować się kluczem API. Typowy błąd: wysyłanie transakcji do publicznego RPC, które i tak trafia do publicznego mempoolu, a Ty płacisz za prywatność, której nie masz.

Ostatecznie, czy shared sequencery kończą z frontrunningiem? Częściowo. Ograniczają możliwość podglądania transakcji, ale nie eliminują całkowicie ryzyka – zwłaszcza gdy sekwencer sam jest zainteresowany wartością Twojej transakcji. Dlatego zanim zaufasz którejś z tych rozwiązań, sprawdź, czy operator sekwencera publikuje audyty i czy ma mechanizmy weryfikowalności kolejności. Samo istnienie shared sequencera nie gwarantuje uczciwości – to dopiero początek drogi.

Niezależnie od wyboru metody, kluczowe jest zrozumienie, że żadne rozwiązanie nie daje 100% gwarancji. Nawet prywatne mempoole bywają podatne na wycieki danych, a aukcje mogą być zmanipulowane przez nieuczciwych operatorów. Dlatego zawsze sprawdzaj, czy protokół ma publicznie dostępny audyt bezpieczeństwa, czy jego kod jest otwarty oraz czy istnieje mechanizm rozstrzygania sporów. Praktycznym nawykiem jest również testowanie nowych rozwiązań na małych kwotach – pozwala to ocenić realne działanie bez ryzyka utraty całego portfela. Z czasem wypracujesz własny zestaw zaufanych narzędzi.

Przy ERC-4337 kluczowa jest kolejność operacji: najpierw wdrażasz portfel, potem podpinasz moduły uwierzytelniania, a dopiero na końcu aktywujesz odzyskiwanie społecznościowe. Jeśli zrobisz to odwrotnie, stracisz możliwość zmiany operatora bez utraty środków. Pamiętaj też, że seed phrase znika, ale nie znika odpowiedzialność za klucz sesyjny. Przechowuj go w bezpiecznym miejscu na urządzeniu, najlepiej w dedykowanym module sprzętowym.

Pierwszym i najprostszym rozwiązaniem jest korzystanie z prywatnych mempooli oferowanych przez wyspecjalizowane usługi. Działają one na zasadzie bezpośredniego przekazywania transakcji do walidatora lub budowniczego bloków, z pominięciem publicznego mempoolu. Dzięki temu boty nie widzą Twojej transakcji i nie mogą jej uprzedzić. Przy wyborze takiej usługi zwróć uwagę na reputację operatora oraz na to, czy gwarantuje on poufność przez cały proces budowania bloku. Typowym błędem jest zakładanie, że każda „prywatna" usługa jest bezpieczna – niektóre tylko opóźniają transakcję, ale wciąż ujawniają ją wybranym podmiotom.

Wraz z rozwojem ekosystemów warstwy 2 (L2), takich jak rollupy optymistyczne czy ZK, pojawia się nowy problem: jak zorganizować kolejność transakcji, aby nie powielać błędów znanych z głównego łańcucha. W tradycyjnym modelu Ethereum o kolejności decydują walidatorzy, a użytkownicy konkurują o miejsce w bloku, płacąc wyższe opłaty. W rollupach tę funkcję przejmuje sekwencer – podmiot, który przyjmuje transakcje, ustala ich kolejność i publikuje dane do warstwy bazowej. To scentralizowane rozwiązanie stwarza pole do nadużyć, dlatego projektanci szukają nowych mechanizmów. Dwa z nich – wspólne sekwencery i intencje – budzą coraz większe zainteresowanie, choć bywają mylone.

Jednak prywatny mempool to dopiero początek. Kluczową kwestią jest zrozumienie, że Twoje transakcje nadal mogą być uwzględnione w bloku, który zawiera niekorzystne dla Ciebie operacje. Tu z pomocą przychodzi ePBS (ang. execution proposer-builder separation). To mechanizm, który oddziela rolę proponującego blok od budującego go. Dzięki temu budowniczowie bloków konkurują o to, czyja wersja bloku zostanie wybrana, a Ty jako użytkownik możesz wskazać preferencje odnośnie kolejności transakcji. W praktyce oznacza to większą kontrolę nad tym, co dzieje się w Twoim bloku – możesz wybrać budowniczego, który gwarantuje ochronę przed sandwichami.

Najważniejsza jest kolejność transakcji i zwrot kosztów Zwroty za MEV (MEV-rebate) w shared sequencerach działają na zasadzie częściowego oddania zysku z arbitrażu lub likwidacji. Sekwencer widzi cały ruch w swoim mempoolu i gdy Twoja transakcja przyczynia się do powstania wartości, możesz dostać część tej wartości z powrotem. Nie licz jednak na automatyczne naliczenie – w wielu implementacjach trzeba aktywnie włączyć opcję rebate w portfelu lub w ustawieniach aplikacji. Jeśli tego nie zrobisz, nie zobaczysz żadnego zwrotu.

Druga metoda to korzystanie z protokołów opartych na intencjach (intents). Zamiast wysyłać surową transakcję, definiujesz pożądany rezultat, np. „wymień dokładnie 100 tokenów A na token B, ale nie później niż za 5 minut". Sieć lub wyspecjalizowani solverzy mają za zadanie znaleźć najlepszą drogę realizacji Twojej intencji, konkurując między sobą o prawo do wykonania zlecenia. To przenosi ciężar optymalizacji na profesjonalistów i minimalizuje ryzyko MEV. Pamiętaj jednak, że część rozwiązań tego typu pobiera opłaty za usługę, a jakość wykonania zależy od liczby i jakości solverów.