Czym zebrać sierść z tapicerki, żeby nie wbiła się głębiej

Najczęstszy błąd to szorowanie na mokro i używanie zbyt dużej ilości wody. Nadmiar wilgoci wnika w wypełnienie kanapy, a razem z nim resztki śliny i zapach. Dlatego po każdym czyszczeniu osuszaj miejsce ręcznikiem i wietrz pomieszczenie. Unikaj środków z amoniakiem — zapach amoniaku przypomina psu zapach moczu i może zachęcać go do ponownego znaczenia tego samego miejsca. Nie mieszaj też octu z wybielaczem chlorowym, bo powstają szkodliwe opary.

Obudowa tłumi zapach tylko wtedy, gdy ma wentylacj

Większość psiarzy chodzi z psem tą samą trasą o tej samej porze. Nie dlatego, że są leniwi — po prostu tak jest wygodnie. Problem w tym, że pies zna ten układ na pamięć i zaczyna się nudzić. Nuda u psa nie objawia się ziewaniem, tylko ciągnięciem smyczy, obszczekiwaniem innych psów albo ignorowaniem komend, które w domu wykonuje bezbłędnie. Zanim zaczniesz zmieniać trasę, sprawdź, czy pies w ogóle ma na spacerze co robić.

Do zbierania sierści na sucho używaj gumowej rękawicy lub zwilżonej gąbki — przeciągaj je po tkaninie krótkimi ruchami w jednym kierunku. Sierść zbija się wtedy w wałeczki, które łatwo zdjąć ręką. Odkurzacz z końcówką szczotkową sprawdza się na płaskich powierzchniach, ale na pluszu i strukturalnych tkaninach potrafi wepchnąć sierść głębiej. Wtedy najpierw przejedź rękawicą, a dopiero potem odkurzaj. Dobrym trikiem jest też lekko wilgotna ściereczka z mikrofibry — przyciąga włosy jak magnes, o ile nie jest mokra, bo mokra tylko rozmazuje brud.

Na uporczywe, zaschnięte plamy stosuj okłady: nasącz czystą szmatkę roztworem wody z octem, połóż na plamie na 10–15 minut i przykryj folią, żeby nie wyschła. Potem zbierz wilgoć i powtórz, jeśli plama nadal jest widoczna. Przy jasnych tkaninach najpierw sprawdź roztwór na niewidocznym fragmencie — ocet potrafi zmienić odcień niektórych materiałów. Tkaniny z wełny i jedwabiu czyść wyłącznie delikatnym płynem i zimną wodą, bo ciepła woda utrwala białka.

Warto też zmieniać porę spaceru. Pies, który zawsze wychodzi o siódmej rano, nie zna zapachu osiedla o zmierzchu. Inne zwierzęta, inne zapachy, inne dźwięki. To tanie urozmaicenie, które nie wymaga żadnego planowania. Uwaga na upały i mróz — jeśli zmieniasz porę, sprawdź temperaturę i nawierzchnię. Rozgrzany asfalt i posypana solą droga to realne zagrożenie dla łap, niezależnie od tego, jak ciekawa jest trasa.

Najczęstszy błąd to wstawianie drapaka w kąt, za szafę albo do przedpokoju, gdzie nikt nie przebywa. Kot nie będzie z niego korzystał, jeśli stoi w miejscu, które omija. Drapak powinien stać w centralnym punkcie życia domowego: przy kanapie, przy oknie, w pobliżu miejsca, w którym kot odpoczywa i obserwuje domowników. Jeśli w domu jest kilka kotów, potrzebne są co najmniej dwa drapaki w różnych częściach mieszkania, bo dzielenie jednego słupka kończy się konfliktem i drapaniem mebli.

Kiedy drapak stoi już w dobrym miejscu, a kot go ignoruje, nie przenoś go od razu. Najpierw zachęć kota: pobaw się przy drapaku wędką, połóż na półce jego koc lub zabawkę, a drapiąc, delikatnie przesuwaj jego łapy po słupku. Nie karz kota za drapanie mebli — to tylko pogłębia problem. Zamiast tego zabezpiecz meble na czas nauki, na przykład osłonami z materiału, i nagradzaj każdy kontakt z drapakiem. Zmiana miejsca ma sens dopiero po kilku tygodniach, gdy widać wyraźnie, że kot wybiera inny kąt. Wtedy przenieś drapak o metr, dwa w stronę miejsca, w którym kot rzeczywiście przebywa.

Jak dobrać miejsce do wysokości i typu drapaka Wysokie drapaki ze słupkiem i półkami ustaw przy ścianie, która nie sąsiaduje z delikatnymi meblami. Kot skacząc i wspinając się, może zrzucać przedmioty z półek i szafek. Zostaw co najmniej kilkanaście centymetrów odstępu od ściany, żeby konstrukcja się nie chwiała. Drapaki niskie, zwykłe słupki lub maty, sprawdzą się obok miejsc, w których kot śpi i przeciąga się po drzemce. Warto ustawić je równolegle do takiej trasy, a nie w poprzek przejścia, bo kot potrzebuje swobodnego dostępu z każdej strony.

Na koniec sprawdź stabilność. Drapak, który się kiwa przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu, zostanie odrzucony. Dokręć śruby, dociąż podstawę, a w przypadku wysokich konstrukcji przymocuj je do ściany lub oprzyj o stabilny mebel. Dopiero stabilny drapak w dobrze wybranym miejscu przestaje być dekoracją, a zaczyna chronić meble.

Pies zostawia na meblach dwa rodzaje zabrudzeń: sierść, która wciska się w tkaninę i trudno ją wytrzepać, oraz ślinę, która po wyschnięciu tworzy sztywną, ciemniejszą plamę i zostawia zapach. Sama sierść jest mniej groźna, dopóki nie wniknie w splot materiału i nie zmiesza się z tłuszczem z psiej skóry. Wtedy zwykłe przetarcie ręką nic nie daje. Zacznij od profilaktyki: narzuć na kanapę i fotel pokrowce z gęsto tkanej bawełny lub mikrofibry. Tanie, cienkie kocyki zsuwają się i przepuszczają sierść, więc lepiej wybrać coś, co da się wcisnąć między siedzisko a oparcie i co najmniej raz w tygodniu wyprać w wysokiej temperaturze.